1 maand Jubileum; de evaluatie

Lawrance hall, overkant van mijn straat, historisch harvard shizzle

Vanavond is het zover, Ron is 1 maand lang aan in Boston, mijn begrip voor tijd is volledig verloren gegaan in de poging een nieuw dagelijks ritme op te bouwen dus ik weet niet of het lang of juist kort voelt. Wel probeer ik mezelf aan te leren dat deze situatie mijn huidige status quo is, en ondanks dat ik nog regelmatig een "wow ik kan nog steeds niet geloven dat ik in de states aan t studeren ben" moment heb moet ik zeggen dat ik redelijk gewend ben aan mijn nieuw (en compacte) leven hier. Zo kijk ik niet meer de gele schoolbussen na en 3 graden Celsius blijkt een zeer goede temperatuur voor een zonnebril en een open jas. Ik kijk niet meer op van de gigantisch dure alcoholprijzen (5 dollar voor een bierske in de kroeg...) en dat iedereen loopt met kleding van de school, met de naam in grote blokletters geprint over de broekspijp van een joggingbroek. Starbucks is standaard, ontbijd met een caffe Americano met extra expresso shot en een egg, cheese & sausage muffin. Pizza op elk moment van de dag en elk soort voedsel is verkrijgbaar met een bbq smaak. Water met aardbijen of bosbessen smaak, chocolade snoepjes met pindakaas (ieuw) en zoutjes in de vorm van lachende visjes verpakt in corn-flake size verpakkingen. Piepende en tjirpende stiplichten, stapels sneeuw, ijs of smeltwater hinderen je plan om over te steken en de weg wordt versierd door iconische amerikaanse auto's zoals yellowcabs, grote vrachtwagens en de amerikaanse politieauto's (inclusief gradient & drop shadow in het woord Police). Ik voel me als een Englishman in New York, of eerder als een zin uit Pulp Fiction "the funiest things from europe are the small differences" Het lijkt allemaal op het leven dat ik zo goed ken en liefheb, maar alles is net een beetje anders; welke kant je de sleutel draait om de deur open te doen, hoe de wc doortrekt, hoe je danst in de kroeg en wat je eet als tussendoortje.
En of ik het Nederlandse leven mis? Dat zeker, maar het leven hier is nog nieuw en verrassend en ik voel me niet eens meer een toerist, ik wijs zelfs sinds kort toeristen de weg (the old harvard campus? just go straight down Mass Ave en turn left just before harard square). Zoveel nieuwe ervaringen maken het leven fijn, maar af en toe word ik wel een beetje melacholisch naar het Hollandse leven. Ik moet toegeven dat ik vooral mensen om me heen mis, zoals eerder vermeld in mijn gedicht ontmoet ik veel toffe mensen, maar elke ontmoeting hier is abrupt en vluchtig, een opvolging van momenten, en het kost me moeite om boven de banaliteit uit te stijgen.
School is een ander verhaal, ik leer gigantisch veel en docenten zijn enthousiast over mijn werk. Ondanks dat de dagen lang zijn (tot 21.15 les, en dat 3 x per week) en een stuk lastiger om te praten over je onderbuikgevoelens in het engels vermaak ik me kostelijk. Ik heb mijn eerste cijfers terug gekregen en die schommelen zo rond de A- niet slecht al zeg ik het zelf haha.
Maar ik dwaal af, 1 maand in de states, 1 maand weg van huis, dat wordt hoe dan ook gevierd vanavond. Samen met ayla en misschien de buren biertjes poppen in Harvard square, lekker lam worden terwijl de kater van gister nog nagalmd in mijn lever. Gelukkig zijn er dingen die nooit veranderen, of je nu in Nederland of de VS bent...

Toedels & liefde

Ron

Ron over dormparty's

Ik heb nog een klein halfuur voor mijn les begint, en ik besefte me plotseling dat ik bar weinig heb verteld over afgelopen weekend. Zaterdag (was ik alleen want mijn huisgenoot ging uit eten en bios ivm valentijn) had ik namelijk mijn eerste aanvaring met een dormparty, oftewel, een feest in een slaapkamer van een student. Ondanks dat ik welgeteld 1 iemand kende die daar aanwezig was, werd ik als Hollander warm onthaald door de bewoner van de kamer, die blijkbaar voetbalfan was. Maar toen ik de kamer binnenkwam was het aanzicht zeer opmerkelijk. Stel je het voor; een slaapkamer...het licht uit en gangsterrap uit de kleine computerspeakers. Maar het vreemdste was dat de gasten in een cirkel rond de dames staan, en de dames, op elkaar gehoopt schouder en schouder, enkel staan kont te schuren tegen de gasten; echt super banaal haha, alsof je in een budget videoclip van 50 cent terecht ben gekomen... Ook apart was dat iedereen een eigen flesje met alcoholische mixjes mee had genomen...geen bier of rose maar appelspap en sinasappelsap dat een klein beetje naar alcohol smaakt... Ik voelde me oud met mijn meer dan 7 jaar drankervaring, want ondanks de zielige mixjes zijn de amerikanen zeer snel dronken. Maar de grootste teleurstelling was dat het feest om 1 uur was afgelopen omdat dan de 'silent hours' ingaan. Er bleek een ander feest in een ander gebouw, maar toen ik met een groep dames die richting opging besloten enkele toch maar heel misselijk te worden met alle onsmakelijke gevolgen van dien. Uiteindelijk ben ik met iemand anders die wel bij zinnen was richting het feestje gegaan maar eenmaal aangekomen bleek dat het alweer gestopt was wegens klachten van de C.A's (de mensen in charge of the dorms). Teleurgesteld, verslagen en uiteraard veel te nuchter ging ik maar terug naar mijn dorm waar ik een ijskoude Samual Adams white ale opende voor mezelf en terwijl ik bijkwam van deze vreemde samenhang van momenten realiseerde ik plotseling dat ik de Rotown / zwarte ruiter / paard / waterfront / Boterwaag / Watt / Pijpelear (ja, zelfs de pijpelear) toch wel begon te missen... Om Amerikanen te laten zien wat een echt feestje is, zit ik nu te denken om zelf wat initiatief te tonen... zowiezo tijdens koningenach / dag, maar als elk dormfeestje hier bestaat uit het schuren van onwillekeurige dames wordt het voor mij tijd om een stamkroeg te vinden om bar te hangen...

Ron over amerikaans onderwijs

Ok, de laatste tijd was het voornamelijk onzin op het blog, nu weer eens wat actueels en quasi diepzinnigs. Ik heb zo enkele weken kunnen proeven van het amerikaans onderwijssysteem, hoe anders het wel niet is. De gigantisch dure prijzen voor onderwijs geeft de illusie dat hoger onderwijs zeer elitair is, maar dat valt opzich zeer mee. Dat komt omdat hier iedereen of gigantische leningen afsluit voor de studie, of 'vrijwilligerswerk' op de campus doet dat korting geeft op enkele rekeningen. Ze hebben hier echter niet zo iets als een IB groep, studiefinanciering of OV kaart, en dat doet me realiseren hoe blij ik ben met het Nederlandse zorgsysteem.
De lessen hier zijn ook zeer 'anders'. De tempo ligt hoog, net zoals de productiviteit, en het meeste bestaat uit schetsen, schetsen en nog eens schetsen (wat dacht je van je schetsen overtrekken en dan verbeteren, meerdere malen?). Wat me op een goede manier opgevallen is dat docenten op een zeer gerichte en bruikbare manier commentaar geven, en al het commentaar is technisch gericht, het concept wordt snel goed gevonden. Zo kreeg ik goede tips in het gebruik van compositie en vlakverdeling. Commentaar (dat ipv een soort van smaakgericht echt techniekgericht was) waar je daadwerkelijk wat mee kan, dat is nou fijn!
Ik vatte het verschil laatst samen als het volgende; "In europa verzin je een concept en bekijk je met welke techniek het concept het best tot zijn recht komt, terwijl in de vs heb je je goed gefocused op een techniek en kijk je welk concept het beste erbij past"
En ondanks dat het allemaal erg techniek gericht is, is de kwaliteit en materiaalkennis van de andere leerlingen divers, er zitten enkele tussen die echt bizar goed zijn, maar het gros ligt echt onder het niveau dat ik had verwacht van het land van de technische benadering (tenminste, wat ik tot nu toe heb gezien, en dat waren voornamelijk schetsen en modelstudies). Opzich goed voor mijn ego, maar niet geheel bevredigend. Het vreemdste is wel dat manga tekeningen hier wordt getolereed! Er zijn tweede en derde jaars illustratiestudenten die nog steeds de freakin cliche populistische poppetjes blijven tekenen (sterf manga, sterf), originaliteit staat hier blijkbaar niet hoog in de vaandel. De docenten hier hebben gelukkig wel een zeer hoog niveau, vooral mijn leraar voor advanced painting, Jim Houston, die fotorealistische schilderijen maakt. Wel heeft hij echter een Gonda achtige manier om jouw werk af te kraken waarneer het niet technisch in orde is. Ondanks dat een beetje discipline zeker niet slecht is, is zijn 'ik sla je ego neer met een baksteen en schop hem na als hij op de grond ligt' manier zeer oncomfortabel. Maar hij zegt erbij dat je jezelf moet harden voor kritiek, want art directors blijken nog harder te zijn...
Wat ook zeer fijn is, is de grote hoeveelheid aandacht voor digitaal schildren. Naast mijn les digital illustration: photoshop, wordt er ook bij advanced painting ruimte voor digitaal schilderen. Modelstudie? sleep je macbook en wacom mee :D wat zal het fijn zijn als Danai dat ook toeliet voor zijn minor schilderen ;)

tot zovel mijn 2 cents, toedels vanuit winthrop hall, cambridge

PS; verwacht binnenkort wat werk online...whohoo

Zal ik Nederland missen?

Laatst vroeg iemand aan mij of ik Nederland wel zou missen tussen alle lessen en feestjes door, uiteraard verwacht ik een druk programma in de states, maar uiteraard verwacht ik toch regelmatig aan het koude kikkerlandje te gaan denken. Dit blog is daarom ook het middel om contacten te onderhouden met Nederland als ik aan de andere kant van de wereld zit. En ondanks dat de tijd snel zal gaan en ik niet te melodramatisch ben mijn hoofd in NL wil zitten, heb ik toch een lijstje gemaakt met dingen die ik verwacht te gaan missen in Boston. Halverwege de uitwisseling zal ik dan terug kijken naar het blog en evalueren...maar nu eerst; de lijst:

-Familie, vriendjes & vriendinnetjes (haha ik weet het slijmslijm, maar het is wel zo :P)
-Alle kids van de welpen, wie moeten er nu met z'n 10en tegelijk schreeuwend om me heen rennen?
-Nederlandse nuchterheid, de calvanistische eigenschappen van Nederlanders blijf ik toch wel waarderen
-Heuvelloos; fietsen is nog nooit zo makkelijk zonder bergen
-het gematigd klimaat; ik ben een koukleun en momenteel ligt er nog een dik pak sneeuw in Boston..leuk
-Unox en hema worsten, wat kan ik zeggen, ik hou gewoon van worsten...(dude...dat was te gay)
-Biertjes poppen in de Rotown, zouden ze daar ook een stamkroeg hebben?
-Alle uithoeken van het hele land zijn binnen 1 dag te bereiken, ook is er maar 1 tijdzone en 1 klimaat en weet je ongeveer waar een stad ligt.
-Woordgrapjes, in het engels moet ik weer een heel nieuw scala aan flauwe grapjes verzinnen.
-Geen jeugd van Tegenwoordig verwijzingen, dat kennen ze daar blijkbaar niet (noobs)
-Koningendag
-Koningennacht, niet te lam worden anders wordt ik jaloers.
-Hier word je niet continue gevraagd om wiet, of als stereotype met klompen en tulpen vergeleken
-Ziektes als scheldwoorden, ik kan ze natuurlijk wel blijven zeggen maar is minder effectief, 'fuck' is echter een prachtige vervanger
-veel spullen hebben en dan vooral rommel, daar blijft het bij 1 koffer
-de euro, dat voelt tenminste niet aan als monopoliegeld
-pindakaas klinkt alleen al lekkerder dan peanutbutter
-de kapsalon! ze hebben daar wel genoeg vervangend voedsel met evenveel calorieen, maar even lekker???
-ect...