maandag 30 maart 2009

I want to be a part of it (new york, new york)

Sinatra zong het al, "I want to wake up in a city, That doesn't sleep, To find I'm king of the hill, Head of the list, Cream of the crop At top of the heap. If I can make it here, I can make it anywhere" En misschien is dat ook wel een mooie beschrijving van New York City. Overweldigend. Punt. Een weekend NY was dus ook een levenservaring erbij, het kan afgestreept worden van mijn lijstje dingen te doen. Na drie dagen zijn mijn benen kapot en mijn fototoestel vol. Alle New York cliche's zijn gedaan. Broadway & 7th Ave; timesquare, Rockerfeller center, Madison square garden, Empire state, Wallstreet, Central Park, Battery Park met uitzicht op de statue of liberty & Ellis island, Brooklyn Bridge, Woolworth, Ground zero, Dow Jones, Grand Central, Little Italy, Greenwich village, Union Square, Soho, Chinatown, Downtown, Midtown, Uptown, Theatre district, Park district. National Museum of Natural History, Guggenheim, Metropolitan Museum of Fine Arts. Hotdogs, Yellowcabs, Geroosterde Bagels. New York was aan, HARD.
Leuke details waren dat ons hotel tegenover Madison Square Garden zat, paar blokken van Times Sq. echt heerlijk. Ook koste de heenrijs me slechts 15 dollar, niet slecht al zeg ik het zelf haha, ookal was ik in die cheap ass bus met chinezen die met noodvaart door Conneticut heen raasde af en toe mijn leven niet zeker. Amerikanen rijden als malloten.

Ondanks dat ik over de 400 foto's heb geschoten dump ik hier niet zo veel, iedereen heeft immers die gebouwen al 100x gezien, en zo niet, google het. Uiteraard alsnog een kleine impressie.Zo groot is ie eigenlijk niet haha...Central Park was echt heel fijn, dit park verdient LiefdeLittle Italy, inclusief Italiaanse Mafiosi stereotypes (niet op de foto)Zie hier Times Square inclusief ouders. Mooi uitzicht toch? Zeer fototechnisch
video
Hier nog een impressie van Times Square door ondergetekende.

Maar de koek is op, ben toe aan wat voedsel en slaap. Genoeg geblogt, het is bedtijd.

Toedels & liefde

Ron

woensdag 25 maart 2009

Ben toe aan vakantie

Gelukkig dat ik daarom morgen een lang weekend naar New York ga :) whohoo. Ben weer echt toe aan vakantie, mede dankzij de belachelijke hoeveelheid huiswerk in combinatie dat ik de laatste 3 dagen bijna niet geslapen heb dankzij het steeds erger wordende geluid van de verwarming :s
Zie hier nog een cd cover die ik vandaag heb gecreëerd, wie zegt dat je uitgeput geen huiswerk kan maken?

dinsdag 24 maart 2009

work, work, work

Vakantie is weer duidelijk voorbij, het tempo voor het huiswerk gaat behoorlijk omhoog, daarom hier even een dump van mijn werk van de laatste anderhalve week.Vrije phobia; de angst voor alles aan je linker kant...
Studie voorwerp in perspectief
Een portret uit proportie trekken ter behoeven van het karikatuur, zie hier Francis Bacon. (als die naam je niets zegt, schaam je en googel hem!)
Character design; mecha robotten uit de koude oorlog
Advanced paiting; een duel tussen een cowboy en de M.E.
Advanced painting: DE manier om elke onenigheid mee op te lossen...mariokarten of de Snes :D

zondag 22 maart 2009

2 maand jubileum; de viering (Op zijn chinees)

Ik weet het, ik spreek mezelf te vaak tegen. Vooral als het gaat om het rustig aan doen als er iets gevierd moet worden. De grolsch beugeltjes gingen erin als zoete koek en smaakte vooral naar meer. Dit keer zijn we wezen stappen in Hong Kong; een chinees restaurant, wat ook gelijk een bar en club is (elke heeft zijn eigen verdieping). Ondanks dat ik in het begin wel sceptisch was over het gehele concept om te gaan stappen in een restaurant was het eigenlijk zeer vermakelijk. De dansvloer was namelijk ook gedecoreerd met chinese prularia en vooral de twee meter hoge chinese draken om de DJ booth heen waren zeer vet. Nooit geweten dat je jezelf zo goed kan vermaken in een chinees restaurant. Het mooiste was nog dat als de club om 2 uur dichtgaat, je gewoon beneden in het restaurant je honger kan stillen.Oja en uiteraard was ik weer veel te lam, en nee, ik weet niet wie dat is op de foto, of waar die bril en ketting vandaan kwam haha

toedels & liefde

zaterdag 21 maart 2009

2 maanden jubileum; de evaluatie

Vandaag is het zo ver, Ron is al weer 2 maanden aan in Boston, over de helft van de trip. Raar om er bij stil te staan, dat je over twee maanden weer terug bent in Nederland. Dat je weer oudewets biertjes kan poppen in de Rotown, of simpelweg bij je ouders kan eten in het weekend. Ik ben redelijk geaclamatiseerd aan de Amerikaanse cultuur en het nieuwe is er een beetje vanaf. Ik heb ondertussen een stamkroeg waar de bouncers me kennen als 'the dutch guy' en de lokale liquorstore gaf me laatst korting omdat ik zo'n trouwe klant was. twaalf heineken in een pak.
Ook hier is de lente begonnen, en wat hou ik toch van dit seizoen. Ondanks dat het drie graden celsius is kan je zonder jas naar buiten en de natuur komt weer tot leven. De blaadjes hangen nog niet aan de bomen maar je hoort wel een opmerkelijk grote hoeveelheid vogels fluiten. Ook komen de eekhoorns meer in het zicht en ik heb zelfs enkele stinkdieren gezien. In een dronken bui wou ik ze achteraan rennen maar het werd afgeraden omdat dat blijkbaar niet het slimste was om te doen met die beesten.
Sinds Jeff weg is uit mijn dorm voel ik me wel wat eenzamer, het was altijd een verademing om na een lange schooldag even lekker over niets te praten. Mijn woning is te groot om gevuld te worden door 1 koffer aan spullen. Gelukkig heb ik nog mijn buren Chris, Mark & Brad die me alle hoeken van het amerikaanse nachtleven laten zien. Zo ben ik gister geintroduceerd aan het concept 'kegstand' waar je op zijn kop wordt gehouden terwijl je bier moet drinken uit een vat. Bizar maar wel grappig.
Iets anders wat ik ook wel mis is simpelweg een verse boterham met Nederlandse pindakaas, niet die chemische troep die ze hier hebben. Of gemarineerde ipv gefrituurde kip (ik heb nog geen Amerikaan ontmoet die wist wat ketjap was haha), of een maaltijdsalade met tonijn, zongedroogde tomaat en keshew noten (dat zal het eerste zijn wat ik klaarmaak als ik terug in NL ben). Een broodje donner kebab, turkse pizza of kapsalon zal ook wel een fijne afwisseling zijn van alle cheeseburgers en met stroop doordrenkte pancakes.
Maar ik dwaal weer af, twee maanden jubileum verdient uiteraard een feestje, maar aangezien ik al sinds donderdag die hard aan het feesten ben doe ik het vanavond denk ik iets rustiger aan. Speciaal voor de gelegenheid ben ik gisteravond met chris en brad opzoek gegaan naar wat speciaal hollands bier. Ik zocht eigenlijk Hertog Jan, maar dat was net te zeldzaam hier aan de andere kant van de aardbol dus mijn keuze is uiteindelijk gevallen op Grolsch beugels whohoo! Grappig dat zoiets hier zo speciaal is :)

Toedels & Liefde

^Ron hard aan het werk in zijn natuurlijke habitat

vrijdag 20 maart 2009

Pimp my school

Ik was toch wel redelijk verrast toen ik mijn school binnenliep na springbreak; voor een tijdelijke expositie hebben enkele ruimtes een pimp beurt gekregen. It's Nice!
Oja en afgelopen donderdag heb ik een echte originele spider-man comicpagina in mijn handen gehad. Toch wel handig zo'n docent die bij Marvel heeft gewerkt haha

woensdag 18 maart 2009

Monster design


Hier nog een nageboorte van de vrije tijd in springbreak, een monster voor character design :)

maandag 16 maart 2009

Cowboys, deel 1

De 2de opdracht voor advanced painting was een vrije opdracht voor 3 pieces over het wilde westen met een moderne adaptatie. Zie hier het resultaat van het harde werken tijdens springbreak; moderne cowboy's: tornado hunters in oklahoma

Daar sta je dan...

Toen ik net onder de douche kwam zag ik verheugd dat mijn huisgenoot Jeff weer was thuis gekomen. De laatste week was het veel te stil in Winthrop 6, maar echt bijpraten van springbreak konden we niet; Jeff had namelijk slecht nieuws...hij was gestopt met school en is hier om zijn spullen op te halen. En het was een pijnlijk afscheid, Jeff zag ik zo'n beetje als mijn beste vriend hier in de states en we deden letterlijk alles samen. Nooit meer samen ontbijten bij starbucks om over de mooie serveersters te praten, nooit meer op een willekeurige doordeweekse avond naar de kroeg gaan omdat het kan, damn. Onze dorm is weer half leeg, maar gelukkig bleef de slaapbank staan zodat het nog een beetje een impressie geeft dat hier gewoond wordt. Daar sta je dan, maandagochtend, in de lege kamer van je huisgenoot. Ik ben geen grote fan van alleen zijn en ik voel me veel te down, zelfs voor een maandagochtend... fuck

zondag 15 maart 2009

Dat vind je leuker he

Er wordt gezegd dat leedvermaak de leukste vorm van vermaak is, daarom kon ik deze opeenvolgende foto's (regelrecht gestolen van ayla's facebook) niet voor jullie achterhouden.Links: Ron, gevuld met wijn & tequila, doet poging om een palmboom te beklimmen.
Rechts: Ron legt de nadruk op 'poging' door eruit te vallen

SuperFreud


Het feit dat je als psychoanalist een eigen actionfigure heb, is toch goed voor je 'ego' HAHAHAHAHAHAHA

(ps de link is alleen voor diegene die niet het woordgrapje begreep :P )

St Patrick parade

Weinig landen vieren een nationale feestdag van een ander land, ook op dat opzicht is de VS weer een geval apart. Dinsdag as is namelijk St Patrick's day, een dag ter ere van de beschermheer van Ierland, maar aangezien het geen officiele feestdag is werd de parade ervoor simpelweg vandaag gehouden. Ik wist niet echt wat ik van deze parade moest verwachten, maar 1 regel was duidelijk; kom in het groen. Laat ik nou net geen groene kleding bij me hebben, damn. Gelukkig kwam ik weg met een geleend brilletje en 'groen' gespoten haar (wat achteraf geel bleek te worden).Btw, check pino op de achtergrond :P.
Het zonnetje scheen dus we vonden een mooi plekje op een heuvel die aan de route lag en toen werd het mensjes kijken. Het leek net koningendag, maar dan in het groen. Alles / iedereen was iers vandaag, het liefst nog met klavertjes en de typerende groene kettingen.
Denk met de St Patrick parade niet aan een carnevals parade, okee, sommige mensen zijn verkleed, maar het is eerder een eerbetoon aan alle gemeentelijke / vrijwilligers instanties. De politie liep mee met de optocht, met veel linten, vaandels en vlaggen, de bereden politie, de brandweer, de state troopers, de sheriff, het rode kruis, het leger, de burgemeester, de goeverneur van Massachusetts, Miss Boston en 1 Vietnam veteraan met overgewicht. Tussen elke drie a vier groepen mensen was er een fanfare band met doedelzakken, kilten en riverdance dames. Terwijl ik genoot van het weer bleef de vraag maar door mijn hoofd dreunen; "waren doedelzakken en kilten niet schots?"
Hoogte punt van de parade was zonder twijfel de stormtroopers, simpelweg omdat ik het niet verwachte haha.
Ook zeer iers waren de chinese drakendansers
En uiteraard kan geen enkele St Patrick parade zonder een afsluiting met wat Ierse Folkrock, Het was een feestje!
(nee, dit zijn niet de Dropkick Murphy's, die geven deze week elke dag een St Patty Performance vlakbij Fenway stadium (maar is al maanden uitverkocht)).

woensdag 11 maart 2009

filmblog deel 2; op lokatie

Vanwege succes herhaalt; de filmblog, dit keer op lokatie :)

Fear and loathing in Fort Lauderdale

Fear and loathing in Fort Lauderdale - een autobiografisch short story over zon, alcohol en literatuur

In 1971 verscheen het alom bekende verhaal “Fear and Loathing in Las Vegas,” vooral populair door de gigantische hoeveelheden drugs die erin gebruikt werden en door de filmadaptatie uit 1998 met Johnny Depp als de ‘autobiografische’ Hunter S. Thompson. Wie echter door de orgie van gebruik van lsd, ether en mescaline doorkijkt ziet de ware missie van het boek; de jacht op The American Dream. Voor Thompson leek ‘70 Las Vegas het symbool van The American Dream, iets wat beide verontrustend en uitnodigend was. En net toen ik aan het boek, dat ik voor enkele dollars op de kop had getikt, begonnen was stond ook mijn reis voor de boeg. Samen met Ayla een lang weekend Florida; springbreak, zon strand en drank, even geen zorgen alleen maar genot. Was dit mijn versie van The American Dream? De toeval droop er van af, dus ik kon niet laten het boek te sparen tot de vakantie en het zorgvuldig boven op mijn tas te leggen.
Ik vond mijn bezittingen in Boston al minimaal, maar zo licht had ik nog nooit gereisd. Mijn bagage was precies uitgemeten dat het allemaal in 1 rugzakje paste, minimaal aantal kleren, zwembroek, zonnebril, tandenborstel, enkel het essentiële voor een weekend vol genot. Maar de eerste obstakels kwamen al op ons pad, we kregen 2 uur vertraging bij onze transfer flight in JFK, en dat terwijl we al in het vliegtuig zaten. Zo kwamen we een stuk later op de avond aan bij Fort Lauderdale / Hollywood International airport. Ondanks dat een vertraging onze zin niet kan verpesten, put het je wel uit, vooral als je om 11 uur ’s avonds nog geen avond heb gegeten. Maar tijdens de taxirit kwamen we tot een andere ontdekking; we reden straal voorbij het gezellig ogende centrum van Fort Lauderdale, en de taxi bleef maar door rijden. Dit is niet goed, blijven die kroegen nog op loopafstand? Blijkbaar zat ons hotel in Lauderdale at the sea, een subgemeente zo’n 10 km ten noorden van de stad zelf. Damn. Na uiteindelijk ingechecked te hebben en een groepje restaurants en bars hebben gevonden zijn we bij een Grieks restaurant, die bijna ging sluiten, wezen eten. Het eerste bierste was troostend, het tweede hielp me herinneren hoe weinig ik gegeten had over de dag. Dus na ons welbegeerde avondeten zijn we nog het strand opgegaan om alvast in de Florida vibe te komen. Palmbomen vanaf de zijkant verlicht door neon kleuren, zwarte zee en zwartere lucht, met een bijna volle maan als stralend middenpunt.
De volgende dag begon het eigenlijk pas echt, bijgekomen van de reis en tot ons kruin gevuld met goede moed. Dit was onze American Dream, zon, zee en genot lagen aan ons voeten dus het werd tijd deze vruchten te plukken. Bewapend met zwembroek, zonnebrand en zonnebril liep ik & Ayla de brandende zon tegemoet, gretig naar ontdekking en ontspanning.
Het mooiste aan Florida is dat het precies is hoe je het had voorgesteld. Witte stranden met een Turquoise zee. Uit de grond gestampte pensions met lelijke pasteltinten, ieder met in ieder geval het woord ‘beach’ ‘sea’ ‘sun’ of ‘paradise’ erop geplakt in verweerde neon letters en heel veel oude mensen. Toen ik me afvroeg waarom het strand niet vol was met studenten herinnerde ik me een opmerking van mijn huisgenoot Jeff, blijkbaar hebben ze hier in de vs ook gesplitste vakanties, deze week was Noord aan de beurt, volgende week Midden en Zuid volgens mij. Damn
Maar er was alsnog genoeg te zien en te beleven, de golven waren hoog en zon was aangenaam. Vissersteiger met pelikanen, Arubaans beachbar met livemuziek. Het biertje van mijn lunch proefde naar meer, en terwijl ik door de hoofstukken van Fear and Loathing heen schoot vond ik dat mijn zoektocht naar The American Dream een katalysator nodig had. Juist, Cocktails. Van het strand naar het zwembad, naar onze beachbar in het hotel. Een sex on the beach voor Ayla, een tequila surinse voor mij. Tequila en zon horen gewoon bij elkaar, echt ontkennen kan je het niet. In het zwembad keken we naar leeftijdsgenoten, lelijke rug tatoeages voor de mannen, borsten die iets uit verhouding zijn voor de vrouwen, niets is mooier dan stereotypes, vooral in Florida, vooral als je aangeschoten wordt. Vooral aan het zwembad met een tequila sunrise in je ene hand en een boek over The American Dream in je andere hand op een ligstoel in de zon zit. “In a city where’s everybody is guilty, the only cime is getting caught. In a city of thieves the only sin is stupidity” Een mooie passage, die moet ik onthouden vond ik. Uiteraard zei ik cocktails in het meervoud want bij 1 bleef het niet. Na een stuk of 4 van deze drankjes met een gradiënt en plastic kersje besloten we wat lichts te eten. Iets wat te zwaar op de maag ligt zal onze roes verbreken. Hierna gingen we weer even budget drinken, flessen wijn in elk formaat, doe maar die grote. We hadden dorst. Een ijsblokjes automaat op de gang zorgde ervoor dat we een koelkast niet nodig hadden. Terwijl goedkope wijn in plastic bekers erin gingen als water voor woestijngangers vermaakten we ons met het herontdekken van iSight en het dansen met strijkplanken. Maar toen de fles leeg was kwamen we weer een beetje bij zinnen en moesten we richting bar, kroeg, club. Maakt niet uit, we waren dicht bij The American Dream, ik kon het voelen. Maar eerst nog in palmbomen klimmen, of eerder, eruit vallen.
Bar gevonden, check. Biertje voor mij, wijntje voor Ayla, check. Mede springbreak-gangers uit ons hotel gevonden, check. En uiteraard springen en schreeuwen op Paradise city van Guns ’n Roses, Check. Ayla had al snel een danspartner gevonden in de vorm van een karamel gekleurde beachboy, en ook ik vond mijn partner voor de avond. De bar, met meer keuze in alcohol dan ik ooit kon voorstellen. Het kon ook wel meevallen, maar op dat moment leek het prachtig. Ook leek het op dat moment een geniaal idee op grote glazen Vodka on the rocks te bestellen, met nog een biertje erbij om het weg te spoelen. Na mijn tweede ronde kan ik niets meer van de avond herinneren...
De volgende ochtend slash middag voelde ik het zeker, alles draaide, tolde, zoemde en kraakte. Ik heb geen idee hoeveel Vodka er in mijn keel naar beneden is gegaan, of hoe ik thuis ben gekomen, en waar de willekeurige wondjes, inclusief een blauwe plek op mijn neus, vandaan zijn gekomen. Alya, ook redelijk getroffen door een zwaar hoofd, schetste de situatie, maar niets kwam bekend voor, noch was aangenaam om aan te horen. Ondanks het feit dat de Vodka nog door mijn aderen stroomde besloten we vandaan Fort Lauderdale in te gaan. Een Vietnam veteraan die ooit vast had gezeten in Amsterdam legde het bus systeem uit en voor we het wisten liepen we op een art fare in het hartje van Fort Lauderdale. Ik had nog wel een beetje moeite met coördineren, maar niemand viel iets op. Misschien was het de normaalste staat van de wereld dat er jongeren in alle staten van bewustzijn door de stad heen lopen. “are you stoned” vroeg nog een door wijn aangeschoten meid die we tegenkwamen tijdens foto’s maken van grote stenen voorwerpen. “No, just tired” beantwoorde ik. Fort Lauderdale sierde zichzelf met dezelfde lelijke architectuur, maar dan op een grotere schaal, met een roze brug, een park met wel een hele vette boom en een gigantische hoeveelheid maagdwitte jachten. We waren weer een dagje toerist. Fotocamera’s, een kaart van de omgeving en flesjes water.
Die avond deden we het rustig aan, de Vodka was bijna uit mijn lichaam en ook Ayla voelde nog de naschok van onze zoektocht naar The American Dream. Zo vulde we de avond met de omgeving van ons hotel te ontdekken, nog wat foto’s maken en met een boek op bed in slaap vallen. Ik was al op driekwart van het boek, en ook daar was de zoektocht naar The American Dream afgekoeld. Thomspson schreef in een grimmig melancholie en onzinnig drugsgebruik “a generation of failed seekers” Was ook mijn zoektocht naar The American Dream doelloos of onhaalbaar? Was het echt maar een oneindige drang naar drank?De volgende dag bestempelde we als “onze luie dag” Van het strand naar de zee en terug naar het strand. Lezen, slapen, in de verte kijken en mensen kijken. Bejaarde stelletjes die hand in hand lopen als een symbool (of fossiel) dat ware liefde wel bestaat (bestond). Een man met een halter die gewichtheft terwijl hij heen een weer over de branding loopt. Italianen met een New Yorks accent, die recht uit The Soprano’s lijken te komen. Beachboy’s, surfgirls, alle typetjes waren aanwezig. En plots realiseerde ik het me. Het boek was uit. Laatste hoofdstuk, laatste zin. De zoektocht naar The American Dream was afgelopen, Thompson had zijn antwoord, ik nog niet. Op dat moment werd ik bewust dat ik veel te lang nuchter ben geweest, maar gelukkig kan je bij het zwembad blikjes budweiser halen. En ondanks dat ik het omstreden verhaal van Thompson nog even in gedachten wou hebben, begon ik toch aan een nieuw boek, Choke van Chuck Palahniuk. “You will not enjoy this” Stond er in het eerste hoofdstuk. Een duidelijk verschil in schrijfstijl tussen chronisch drugsgebruikers en nihilisten.
Een paar biertjes en een pizza met garnalen verder was het weer tijd om ons voor te bereiden voor de avond. Dit maal een iets kleinere wijnfles, we zijn minder gretig, maar nog wel opzoek naar The American Dream. Ik zal echter niet teleurgesteld zijn als ik hem niet zal vinden. De laatste uurtjes van de avond brachten we door in beachbar Aruba. Livemuziek en culinaire wijn, iets te duur voor massaconsumptie. Uiteindelijk weer terecht gekomen op het nachtelijke strand waar we willekeurige objecten tegenkwamen. Een palmboom blad of een kapotte stoel kan zeer amusant zijn, vooral ’s nachts, vooral met fotocamera’s. Vooral met een behoorlijke hoeveelheid wijn in je lichaam.
Wel moet ik melden dat ik die dag gruwelijk verbrand was, letterlijk van top tot teen, en aan alle kanten. Factor 15 is niet genoeg voor mijn Hollandse melkhuidje. Duidelijk een leermomentje. De laatste dag voelde ik me kreupel, alles deed pijn, zelfs liggen. Gekleed in lange broek en t shirt lag ik aan het zwembad, zorgvuldig de schaduw in de gaten houden, en van plaats verwisselen als het moest. De zon zou ik even niet kunnen verdragen, net zoals zwemmen of over het strand lopen. Ayla was nog even op het strand, ik zat binnen de schaduwgrenzen van de parasol aan het zwembad. Er waren niet veel opties dus ik las maar verder aan choke.
Gehandicapt is niet het juiste woord maar het kwam wel in me op.
Later die middag was het zover, met de bus weer terug naar het vliegtuig. De reis was voorbij, de zoektocht naar The American Dream was dood, ik zat zelf aan het eind van mijn Latijn, de koek was op. Wel een onvergetelijke ervaring erbij, volgens mij mijn eerste echte zon-vakantie, met alle gevolgen van dien. Maar ondanks dat mijn rode lichaam nog steeds niet gediend is van elke vorm van aanraking, was ik in extase van elk moment. Maar de conclussie is duidelijk, ik & Ayla plaatsen het lange weekend in Florida zeker onder het labeltje “geweldig genoten” Niet alles draait om het vinden van The American Dream, soms moet je gewoon genieten van het moment zelf. Thompson wist het al lang, Palahniuk boeit het niet, en nu is het voor mij ook weer een ervaring om mee te nemen. Het was een lange nacht. Welterusten.

toedels & liefde

donderdag 5 maart 2009

springbreak: preparty

Ok, de sixpack is leeg. de overburen zijn naar de kroeg en ik heb met moeite hun aanbod om met hun mee te gaan afgeslagen. Nu moet ik enkel nog avondeten (zo rond 23.00) en de rits van mijn tas dicht doen... en de onderbroek van mijn hoofd halen natuurlijk...

inpakken & wegwezen

...en het liefst op die volgorde...

Ha! morgen is het zo ver, ik & ayla vertekken naar Fort Lauderdale, Florida voor een heel weekend springbreak cliche's. Dik feesten en verbranden aan de door palmboomversierde witte stranden. Even een weekend niet aan school denken.. heerlijk! Mijn inpaklijst bestaat ongeveer uit slippers, zonnebril, zwembroek, muziek, tandenborstel en wat leesboeken (fear and loathing in las vegas & choke...it's nice!) meer heb je niet nodig om bij te komen.
Mijn sixpack heineken en bbq ships die ik heb aangeschaft om het begin van spring break aan te kondigen zijn bijna alweer op, gelukkig hebben mijn buren nog rum & vodka...
oja ik ben ook net terug van een tentoonstelling van Shepard Fairey, bekend van de obama poster (klik die link!, of deze) zeer vet. Eclectische mix tussen propaganda, streetart & behangontwerp :P Voel die contemplatie in je onderbuik

Omdat ik eigenlijk geen foto's heb van hoe ik mijn tas aan het inpakken ben zijn hier wat pica's uit t archief :P voor de visueel ingestelden mensjes onder ons
^amerika heeft ook oude gebouwen...
^gigantische trucks versieren de Mass pike
^Boston red socks stadion Fenway Park (baseball) met dropkick murphy's "thank you boston" wall en een echte Shepard Fairey

toedels & Almere buiten

Ps bedankt lieve lezers voor alle positieve reacties op mijn blog, vooral mijn filmblog en creabea, jullie verdienen liefde!

dinsdag 3 maart 2009

inspanning ter ontspanning

Ik weet dat ik eigenlijk wat moet vertellen over mijn fundraiser-dansmarathon...of mijn etentje bij Fire & Ice (een soort wok maar dan ipv oosters, amerikaans) als verjaardagspartijtje van een klasgenoote van me, of over de gigantische hoeveelheid sneeuw die de afgelopen dagen is gevallen en mijn verlangen naar springbreak alleen maar groter heeft gemaakt...

Ik weet dat ik eigenlijk huiswerk had moeten maken, maar hier toch maar even een eigen werk ter ontspanning :P haha ik heb echt meer hobby's nodig als ik zelfs ga illustreren als pauze tussen al het illustreren door...

zondag 1 maart 2009

Visueler blog! filmblog deel1

Tiny cities made of abandon buildings

En plotseling ging de wekker. Het was 7 uur 's ochtends op een zaterdag. Vaste lezers van mijn blog weten dat ik geen ochtendpersoon ben, dus als ik zeg dat deze dag het vroege opstaan waard was hoop ik dat jullie de volle betekenis ervan meekrijgen. En toen zat ik in een auto, op de Massachusetts Pike (een soort tolweg) richting springfield. Warme koffie (uiteraard met extra expresso shot) in mijn handen en metal uit de speakers. Vandaag gaan ik, Jeffrey en zijn klasgenoot Julian naar een verlaten scholencomplex ergens in state. Hun om te fotograferen, ik om te ontdekken.Ik schok van hoe groot het complex was, de losstaande gebouwen waren willekeurig verspreid over het bosrijke gebied dat liep tot aan de horizon. Sneeuw en ijs bedekte de wegen van dit spookstadje waar we met zijn 3en door heen liepen.In 1 van de gebouwen, op de 2de verdieping, waren groene plastic platen tegen de ballustrade aangetimmerd zodat alles in een groen ligt baadde, het was bijna surrealistisch om daar rond te lopen.

Ook was er een gigantische keuken inclusief een industueel fornuis en een inloop frieskast. De hele ervaring was bijde fascinerend en bizar en af en toe kreeg ik wel kippenvel van dit spookstadje (dat kon ook aan het koude weer en de tocht liggen). Na enkele uren rondgedwaald te hebben waren mijn batterijen bijna op en mijn tenen gevoelloos dus besloten we terug te rijden naar Boston. Het is me verteld dat we niet eens alles hebben gezien, en het gebied nog veel groter is. Als het weer beter wordt wil ik zeker nog een x terug, want zulke taverelen zijn simpelweg ondenkbaar in Nederland...gewoon een geheel scholencomplex laten wegrotten in de heuvels...